به ستاره ها می گویم جامۀ سیاه بپوشند و ماه را در میان آنان مینشانم تا از شبهای کبود تو

بگویم می دانم جبرئیل نیز از مرثیۀ تو خواهد گریست و هفت ستون افلاک به لرزه خواهد افتاد

شِکوه شِکوه از دستهای پلیدی که نگذاشتند کویرهای سوخته را با شاخه های  تَرد یاس زیبا

کنی و لبخند بهشتی تو نیمکره های سرد زمین را فرا بگیرد.

 ای بانوی خانۀ خسته من آنهایی  که آفتاب قلب تو را ندیدند ؛ آنهایی که  نخواستند  درخشش

 حرفهای  تو را ببیند , از دایره وجدان و انصاف بیرون ایستاده بودند

 آنها شمشیرهای شکسته و زنگار گرفته ای بودند که به کار بازی کودکان نیز نمی آمدند چقدر 

 به خاطر من تو را آزردند و تو لب فرو بستی و جز به روح رسول الله (ص) شکایت نبردی..

نیمه شبها وقتی  از گفتگو با چاه به خانه باز میگشتم نگاه مهربان تو به من  آرامش می بخشید

 با خود میگفتم آیا خدا مهربان تر از فاطمه آفریده است ؟  من نمی خواستم اشکهایم را ببینی 

همان  گونه  که  تو  کبودی بازویت جای  گستاخ  ترین  تازیانه  عالم را  از من  پنهان کردی  تو

نمیخواستی پَر کاهی به رنجهای من بیفزایی ای کوثر بی انتها هیچ کس به قدر من تو را نمی 

شناسد این بی وفایان که از شاخه های خشکیده نخلستان هم کمتر بودند مگر بارها به چشم

 خویش تو را بر زانوی پیامبر (ص) ندیده بودند ؛

 مگر بوسه های مکرر پیامبر (ص) را بر لبان تو شاهد نبودند ؟ آن شب که من و اسماء تو را  با

 ترانه های  آبی  غسل  میدادیم  , فرشته ها  یکریز  اشک می ریختند من  و اسما ء نیز اشک

 میریختیم ماه اشک  می ریخت  ملکوت  اشک  می ریخت  اما   گرانبها ترین  اشک های دنیا

اشکهای حسین  بود وقتی او کودکانه برای تو می گریست و بی تابی میکرد من دگرگون می

شدم . سیاره ها  از حرکت باز  می ایستادند و نخلهای کربلا از غصه خم می شدند افسوس ,

افسوس که این  خونه  کاهگلی  کوچک  دیگر  صدای  قدم های تو را نخواهد شنید و دستهای

صبورت گیسوان پریشان زینب را شانه نخواهد کرد ..فاطمه ؛ فاطمه چه طنین دل انگیزی دارد نام

تو ؛ اگر نام تو را در خانه زمزمه کنم با بهانه های کودکان چه کنم چگونه بی تو به خانه بازگردم؟

فریاد فریاد از روزهای بی رمق و بی روتقی که بی تو خواهد گذشت از امشب چه اندوه های نا

گفته ای با چاه خواهم داشت ...فاطمه فاطمه اسماء شاهد بود که وداع من با تو فاطمه حزین

ترین وداع ها بود در غم تو اگر ستاره ها بر زمین بیفتند و خاکستر شوند سزاست بی تو تمام

شبهای من صبح باد , بی تو رگهای من غم خانۀ فراق توباد....

پ.ن.۱ ..سالهاست که این وداع نامه را در دفتر خاطراتم داشتم همیشه با خواندن واژه واژه ی

اون حسو حالم دگرگون میشه..